John MacArthur

John Fullerton MacArthur, Jr. (1939) is ‘pastor-teacher’ van Grace Community Church in Sun Valley, Californië (bij Los Angeles) sinds 1969. Hij is nu 75 jaar oud en nog niet uitgediend. Theologisch wordt MacArthur beschouwd als een calvinist, en een sterk voorstander van ‘expository preaching’ (verklarende prediking). Het tijdschrift Christianity Today noemde hem één van de meest invloedrijke predikers van deze tijd.

MacArthur schreef of redigeerde honderden boeken. Een lijst vind je op www.gty.org/connect/biography. The MacArthur Study Bible ging meer dan 1 miljoen keer over de toonbank. MacArthur is gespecialiseerd in het Nieuwe Testament. Hij preekte het helemaal door in de jaren dat hij predikant was van zijn gemeente (hij deed hier 43 jaar over). Dit was één van zijn levensdoelen. The MacArthur New Testament Commentary Series is hier een vrucht van.

Voordat MacArthur predikant werd van zijn huidige gemeente, diende hij van 1964 tot 1966 de Calvary Bible Church in Burbank (CA) als ‘associate pastor’. Ik vermoed dat dit het beste vertaald kan worden als ‘hulpprediker’. Van 1966 tot 1969 was MacArthur werkzaam op het Talbot Theological Seminary (waar hij ook theologie gestudeerd had).

MacArthur is ook president van The Master’s College (een al bestaande christelijke hogeschool) en The Master’s Seminary (predikantenopleiding, opgericht in 1986). Er wordt dus een hele generatie aan voorgangers opgeleid volgens de overtuigingen van MacArthur. MacArthur is getrouwd met Patricia en ze hebben vier kinderen en 15 kleinkinderen.

Theologische standpunten
MacArthur pleit in zijn boek The Battle For the Beginning (2001) voor een jonge aarde. Sprekend over evolutionisme, schrijft hij dat christenen zulke leugens moeten blootleggen en zich er krachtig tegen moeten verzetten. Hij stelt dat de strijd om het begin uiteindelijk een strijd is tussen twee elkaar uitsluitende soorten geloof: het geloof in de Bijbel versus geloof in anti-theïstische hypothesen. Het is niet een strijd tussen wetenschap en de Bijbel.

MacArthur omschrijft zichzelf als een ‘leaky dispensationalist’. Terwijl hij vasthoudt aan bepaalde dispensationalistische opvattingen over de eindtijd, verwerpt hij een heel klassiek standpunt van de dispensationalisten, namelijk de opvatting dat de wet geen betekenis meer heeft voor de kerk. Iemand als Iain Murray – verder een groot bewonderaar van MacArthur – vindt MacArthur’s (halve) dispensationalisme moeilijk te rijmen met de rest van zijn theologie.

MacArthur neemt een ‘complementarian’ visie in op de rollen van man en vrouw en is van mening dat de Bijbel het niet toestaat dat vrouwen over mannen gezag uitoefenen en in kerken onderwijs geven. Hij is daarom tegen de vrouw in het ambt van ouderling en predikant.

Tegen de opvatting van veel Amerikaanse evangelicals in, zegt MacArthur dat de Bijbel ons niet gebiedt tienden te geven. Ons geven moet vrijwillig zijn en uit het hart komen, en niet vaststaan aan de hand van een percentage.

MacArthur was een sleutelfiguur in de ‘Lordship salvation controversy’ in de jaren 1980. Hij zegt: “Om echt behouden te worden, moet je Jezus Christus ontvangen zoals Hij is, als Zaligmaker (Savior) én als Heere (Lord).” Dus niet alleen rechtvaardiging, maar ook heiliging! Hoewel MacArthur gelooft in de volharding der heiligen, keert hij zich tegen een te gemakkelijke redenering van ‘once saved, always saved’. Door zijn standpunt krijgt MacArthur de beschuldiging dat hij een ‘works-based salvation’ leert. Tegenstanders in dit conflict waren onder andere Charles Ryrie en Zane C. Hodges.

MacArthur staat gereserveerd tegenover psychologie en psychiatrie en benadrukt dat de Bijbel vaak een voldoende hulpmiddel is voor de begeleiding van mensen met depressie en angst. Hij vindt ook dat ware psychologie (de studie van de ziel) alleen kan worden gedaan door christenen. Hierin vind ik hem sterk op D. Martyn Lloyd-Jones lijken, die dergelijke dingen ook zegt in zijn boek Spiritual Depression. MacArthur ziet zichzelf ook als geestverwant van Lloyd-Jones.

MacArthur is zeer kritisch ten aanzien van moderne christenen met hun ‘seeker-friendly’ kerkdiensten, zoals Robert Schuller, Bill Hybels, Rick Warren en Joel Osteen. Ook fileert MacArthur regelmatig het systeem van de Rooms-Katholieke kerk. Hij duidt het katholicisme aan als ‘koninkrijk van satan’ en ziet de paus als de antichrist (wat overigens naar zijn mening van toepassing is op ieder die zich op een positie stelt in plaats van Christus). Iemand die echt gelooft in de rooms-katholieke leer is niet behouden, aldus MacArthur.

MacArthur doet niet mee in het koor dat waarschuwt voor de opwarming van de aarde en de stijging van de zeespiegel. In een preek zegt hij: “Heb je wel eens een regenboog gezien…?” En in diezelfde preek zegt hij dat het op z’n minst eenzijdig is om te spreken over Gods goede schepping, want het is wel een door God vervloekte schepping na Genesis 3.

Shepherds' Conference 2017

Shepherds’ Conference 2017

Strange Fire
MacArthur is een cessationist (=de bijzondere gaven van de Geest zijn opgehouden), en is één van de meest prominente stemmen in de kerk tegen de ‘continuationist’-overtuigingen van de Pinksterbeweging. Zijn boek Charismatic Chaos uit 1993 spreekt boekdelen. In 2013 organiseerde MacArthur een conferentie, Strange Fire, tegen de Pinkstertheologie.

Hij noemt de moderne “visioenen, openbaringen, stemmen uit de hemel, dromen, spreken in tongen, uitstapjes naar de hemel, zalving, wonderen” allemaal leugens, vals, bedrog. MacArthur stelt dat zodra het Nieuwe Testament op schrift stond, die tekengaven ophielden een functie te hebben. MacArthur noemt het een belediging van de Heilige Geest, om dingen aan Hem toe te schrijven die gewoon absurd zijn, zoals vallen in de Geest. Nee, wat bij de Heilige Geest hoort, is: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing (Galaten 5).

MacArthur erkent wel dat, als Pinkstergelovigen in de Heere Jezus geloven, het gezag van de Schrift erkennen en een godvruchtig leven leiden, er genoeg Evangeliewaarheid is zodat zielen gered kunnen worden. Dat laat onverlet dat hij er een afwezigheid van theologie constateert. Ook kritiseert hij de wereldgelijkvormigheid binnen deze kerken: “Voor het eerst in de geschiedenis laat de kerk haar subcultuur dicteren door de cultuur”. Iemand die kritisch op MacArthur reageerde was R.T. Kendall, de opvolger van Lloyd-Jones in de Westminster Chapel te Londen (die overigens niet in het spoor van Lloyd-Jones ging).

Grace Community Church
De bekende Iain Murray, biograaf van verschillende Puriteinen, Lloyd-Jones en Arthur W. Pink, heeft ook een biografie over MacArthur geschreven, John MacArthur: Servant of the Word and Flock. Daarin is hij heel positief, op één ding na: de muzikale omlijsting van de kerkdiensten (het gebruik van verschillende muziekinstrumenten). Murray vraagt zich af of dit geen capitulatie is voor de cultuur.

Grace Community Church is een (officieel) ‘non-denominational’ (onofficieel: calvinistische) megakerk. Het wekelijks aantal kerkgangers ligt boven de 8.000. MacArthur is de ‘senior pastor’. Een kijkje op de website www.gracechurch.org leert me dat er een heel team van voorgangers bestaat (wat overigens heel gebruikelijk is in megakerken in Amerika, een staf met betaald personeel). Ik tel, naast MacArthur, 18 (uiteraard mannelijke) pastors, voor allerlei ‘ministries’ binnen de kerk. De kerk begon klein, maar sinds de komst van MacArthur groeide het enorm (in de eerste jaren verdubbelde het aantal elke twee jaar). Elke zondagavond is er een doopdienst. Voor de duidelijkheid: MacArthur wijst de kinderdoop af.

In maart 2015 werd de jaarlijkse Shepherds’ Conference omgedoopt tot The Inerrancy Summit. MacArthur achtte het nodig om de onfeilbaarheid van Gods Woord weer hoog op de agenda te zetten, als vervolg op de Chicago Statement on Biblical Inerrancy (1978).

Persoonlijk
Één van de eerste boeken die ik kocht (ik was toen 16 jaar) was MacArthur’s dagboek Dichterbij Hem. Ik kocht hem in onze plaatselijke boekwinkel. Ik zou niet weten waarom ik juist dit boek aangeschaft heb. Niet lang hierna kocht ik Het Evangelie van Jezus. Ongeveer tien jaar later waren er twee andere boeken die mij erg hebben opgebouwd: De oorlog om de waarheid en Slaaf. Daarna bleef de interesse voor MacArthur, met name via zijn preken en conferenties. Ik luister veel van hem om een bijbels-gereformeerde weg te vinden tussen het hypercalvinisme en de evangelische beweging.

Interessant is om het volgende lijstje te zien: ‘What books have most influenced John MacArthur?’ Daarin zegt hij zelf:

Arthur Bennett, The Valley of Vision
Stephen Charnock, The Existence and Attributes of God
J.I. Packer, Knowing God
D. Martyn Lloyd-Jones, Preaching and Preachers
D. Martyn Lloyd-Jones, Studies in the Sermon on the Mount
Arthur Pink, Spiritual Growth
John R.W. Stott, The Preacher’s Portrait
Thomas Watson, The Beatitudes
Thomas Watson, A Body of Divinity

Advertenties